Sieć i zarządzanie zdalne

Jak fotobudka współpracuje z internetem i siecią lokalną: czy świadomie pracuje offline, czy zgłasza się do serwera WWW, czy można ją obsługiwać zdalnie i które urządzenia w tej samej sieci mają do niej dostęp. Która droga kiedy pasuje, opisuje Nadzór na odległość.

Tryb online i offline#

Przełącza budkę świadomie w pracę offline. Sekcja wylicza, co nie jest wtedy oferowane — przesyłanie do chmury, wysyłka pocztą, kody QR do internetowego albumu zdjęć oraz portrety AI. Te ostatnie wymagają dostawcy w internecie: w trybie offline nie pojawia się ani wybór stylu, ani kafelek trybu AI, a trwająca sesja wydaje zdjęcie bez stylu, zamiast kazać czekać.

Gdy sieć zniknie w środku imprezy, nie ma czasu na szukanie sekcji. Ten sam przełącznik znajduje się dlatego na dole menu panelu administracyjnego, pod pozycją "Automatyczne zapisywanie", i działa tam od razu. Kto w ogóle nie chce otwierać panelu administracyjnego, znajdzie go także w menu szybkich ustawień budki.

Zdalne zarządzanie#

Budka zgłasza swój stan do serwera internetowego i przyjmuje stamtąd polecenia.

Na górze grafika pokazuje zapisany stan: czy fotobudka wysyła zgłoszenia, jak często i dokąd. Serwer WWW wybiera się dwiema kartami, odstęp zgłoszeń także szybkim wyborem.

Zgłaszane są stan i obciążenie komputera, liczniki, włączone funkcje i wystąpione błędy — żadnych obrazów.

Własnemu serwerowi fotobudka zgłasza ponadto, które wydarzenie jest wczytane. Sesje, wydruki i portrety SI pojawiają się tam przy właściwym wydarzeniu, także po zmianie na fotobudce, a strona wydarzenia pokazuje stan licznika, który fotobudka dla niego prowadzi. Wymaga to własnego serwera w wersji 1.10.0 lub nowszej.

Zdalny dostęp i zdalna pomoc opierają się na zarządzaniu zdalnym. Znajdują się w następnym punkcie menu.

Zdalny dostęp i zdalna pomoc#

Dwa sposoby obsługi fotobudki na odległość: interfejs w przeglądarce (zdalny dostęp) albo cały pulpit Windows przez program do zdalnej pomocy (zdalna pomoc). Oba działają przez zarządzanie zdalne (panel administracyjny "Sieć i zarządzanie zdalne" > "Zdalny dostęp i zdalna pomoc").

Dwie karty na górze pokazują stan obu dróg; kliknięcie prowadzi do bloku. W "Zdalny dostęp do interfejsu" lista odhacza, co dla zdalnego dostępu jest już spełnione. Kliknięcie otwartego punktu prowadzi tam, gdzie się go ustawia. Pierścień pokazuje pozostały czas otwartego dostępu, pod nim jego adres.

Zdalny dostęp do interfejsu#

Interfejs tej fotobudki można otworzyć zdalnie w przeglądarce — także wtedy, gdy budka stoi w sieci Wi-Fi lokalu albo za routerem mobilnym. Nie są potrzebne ani VPN, ani przekierowanie portów.

Przydaje się to, gdy podczas imprezy trzeba coś poprawić bez dojazdu na miejsce: zmienić układ, sprawdzić drukarkę, wyzerować licznik.

Warunek#

Zdalny dostęp konfiguruje się nie na fotobudce, lecz tam, gdzie zgłasza ona swój stan: w portalu zarządzania albo w zapleczu własnego serwera WWW. Powstaje tam osobny adres dla każdego urządzenia. Oprogramowanie przejmuje go samo przy następnym zgłoszeniu.

Bez włączonego zarządzania zdalnego zdalny dostęp nie powstaje. Na fotobudce pozostaje tylko przełącznik główny "Zezwól na zdalny dostęp". Bez niego nie da się otworzyć połączenia.

W codziennej pracy#

Dostęp nie jest otwarty na stałe: otwiera się go pojedynczo i zamyka sam po ustawionym czasie — domyślnie po czterech godzinach. Otworzyć można go na fotobudce lub zdalnie; oznaczenie w nagłówku sekcji pokazuje, dopóki coś jest otwarte.

Otwierając zdalnie, trzeba uwzględnić jeden odstęp zgłoszeń: oprogramowanie odbiera polecenie dopiero przy następnym zgłoszeniu.

Zdalna pomoc dla tego komputera#

Zdalna pomoc przesyła cały pulpit Windows przez osobny program, np. TeamViewer lub AnyDesk. Ktoś musi być wtedy na miejscu albo program musi stale działać. Pole "Program zdalnej pomocy" określa, co otwiera polecenie « Uruchom zdalną pomoc » z portalu. Bez wpisu fotobudka odrzuca polecenie z komunikatem.

Do samego interfejsu wystarczy zdalny dostęp — działa bez dodatkowego programu.

Dostęp z sieci#

Gdy fotobudka stoi w sieci, każde inne urządzenie w niej dociera do niej przez jej adres w przeglądarce — tablet, telefon, laptop przy sąsiednim stole. Ta część ustala, co te urządzenia mogą tam obsługiwać (panel administracyjny "Dostęp z sieci").

Na górze obraz pokazuje, do których obszarów dociera urządzenie w sieci i czy potrzebuje PIN-u: zielony otwarty, pomarańczowy interfejs obsługi lub panel administracyjny bez PIN-u, czerwony PIN wymagany, ale nie zapisany. Obraz i karty podążają za zaznaczeniami jeszcze przed zapisaniem.

Fabrycznie z sieci przechodzi tylko galeria dla urządzeń zewnętrznych. Interfejs obsługi i panel administracyjny pozostają zarezerwowane dla ekranu fotobudki, dopóki nie zostaną tutaj udostępnione.

Cztery obszary#

Galeria nie ma w tej części własnego przełącznika — włącza się i wyłącza tam, gdzie jej miejsce (panel administracyjny "Galeria" > "Galeria zewnętrzna: udostępnienie i połączenie"). Tutaj widać tylko, jak stoi w tej chwili.

Stanowisko doładowania pokazuje wyłącznie stronę doładowania salda — dla tabletu przy wejściu, zob. Konfiguracja Pay-per-Use.

Adresy#

Pod przełącznikami stoją pełne adresy, pod którymi fotobudka jest w tej chwili osiągalna — z adresem IP i portem, gotowe do wpisania w przeglądarce drugiego urządzenia. Stoją tam także przy zablokowanym obszarze: dzięki temu wiadomo, co wpisać po udostępnieniu.

Kilka adresów oznacza, że komputer ma kilka kart sieciowych — najczęściej LAN i Wi-Fi. Właściwy pochodzi z sieci, w której jest też drugie urządzenie.

Przy włączonym połączeniu szyfrowanym (panel administracyjny "Galeria" > "Galeria zewnętrzna: udostępnienie i połączenie" > "Połączenie szyfrowane") przy każdym obszarze stoi dodatkowo adres https z własnym portem. Tylko przez niego tablet oferuje menu udostępniania urządzenia.

Każdy obszar ma kartę z pełnym adresem głównym. Udostępnione obszary mają dodatkowo kod QR: zeskanowany tabletem lub telefonem otwiera adres bez przepisywania. Adresy innych kart sieciowych rozwijają się w "Inne adresy".

Port fotobudki#

Liczba po dwukropku w adresie to port. Fabrycznie jest to 8000. Jeśli inny program na tym samym komputerze zajmuje ten numer, fotobudka się nie uruchamia — nie dociera nawet do własnego ekranu. Na taki przypadek numer można zmienić w polu "Port fotobudki". Dozwolone są wartości od 1024 do 65535.

Zmiana zadziała po następnym uruchomieniu oprogramowania. Dopóki fotobudka działa jeszcze na starym numerze, informuje o tym uwaga pod polem. Potem nowy numer obowiązuje wszędzie: w adresach powyżej, dla urządzeń w sieci, dla galerii na urządzeniu zewnętrznym oraz dla pokazu slajdów na drugim monitorze.

Zapora systemu Windows nie odgrywa tu roli: jej zezwolenie zostaje wydane przy pierwszym uruchomieniu dla programu, a nie dla pojedynczego numeru portu — obowiązuje potem dla każdego portu, który fotobudka zajmuje. Poprawić trzeba tylko ręcznie utworzoną regułę na porcie 8000 albo zezwolenie innej zapory.

Gdy port jest zajęty przy starcie#

Panel administracyjny w tym przypadku nie pomoże: jest częścią fotobudki i staje się dostępny dopiero wtedy, gdy ona działa. Dlatego oprogramowanie pyta już przy starcie. Jeśli port jest zajęty, szuka wolnego numeru w pobliżu i proponuje go w oknie:

• Tak — fotobudka uruchamia się od razu na nowym numerze i go zapamiętuje. Nic więcej nie trzeba robić; w panelu administracyjnym pole pokazuje potem nowy numer.
• Nie — uruchamianie zostaje przerwane, ze zwykłym komunikatem o zajętym porcie.

PIN sieciowy#

Udostępniony obszar można dodatkowo umieścić za PIN-em. Pole "Wymagać PIN-u" stoi osobno przy każdym z trzech obszarów — dzięki temu galeria pozostaje otwarta dla gości, podczas gdy interfejs obsługi znajduje się za nim.

PIN sieciowy jest niezależny od PIN-u administratora. Przekazanie go osobie obsługującej nie wydaje dostępu administratora: za PIN-em sieciowym panel administracyjny nadal pyta o własny.

Od czterech do dwunastu cyfr. Dopóki żaden nie jest zapisany, pola pozostają bez działania — zapora bez klucza byłaby zamkiem, którego nikt już nie otworzy.

Urządzenie, które wywoła chroniony obszar, dostaje maskę wprowadzania w języku ustawionym na fotobudce i pozostaje potem odblokowane przez dwanaście godzin. Po ponownym uruchomieniu fotobudki pytanie wraca; tak samo, gdy tylko PIN zostanie zmieniony lub usunięty.

Po pięciu błędnych wpisach z rzędu pytanie robi minutę przerwy, przy dalszych próbach za każdym razem dwa razy dłużej. Liczy się osobno dla każdego urządzenia.

Kiedy udostępniać#

Udostępnienie interfejsu obsługi ma sens, gdy budką ma sterować drugi ekran — na przykład tablet na stanowisku obsługi. Udostępnienie panelu administracyjnego opłaca się, gdy w trakcie wydarzenia coś się poprawia z laptopa, bez stawania przed budką.

Po pięciu błędnych PIN-ach z rzędu logowanie robi minutę przerwy, przy dalszych próbach za każdym razem dwa razy dłużej. Liczy się osobno dla każdego urządzenia; poprawny PIN zeruje licznik.

Co widzi zablokowane urządzenie#

Kto z innego urządzenia wywoła coś zablokowanego, dostaje stronę w języku ustawionym na fotobudce. To nie komunikat błędu, który wygląda na usterkę. Strona wymienia dany obszar i krok po kroku drogę do udostępnienia: ścieżkę w menu i przełącznik, zależnie od wywołanej części, oraz wskazówkę, że udostępnia się na ekranie fotobudki, a nie z innego urządzenia.

Na samym ekranie fotobudki nic się przez to nie zmienia, a zdalny dostęp przez portal nadal prowadzi do panelu administracyjnego.

Pamięć podręczna przeglądarki#

"Buforowanie treści" (domyślnie włączone) pozwala przeglądarkom zachować pliki interfejsu. Przy następnym otwarciu pytają tylko, czy pliki są jeszcze aktualne. Oszczędza to dane i przyspiesza wczytywanie stron — na tablecie z galerią tak samo jak przy zdalnym dostępie. Po aktualizacji nowa wersja i tak pojawia się od razu.

Webhook statusu#

Fotobudka regularnie przesyła swój stan na własny serwer - jako JSON z tymi samymi wartościami, które pokazuje portal zarządzania zdalnego. Dzięki temu stan można pokazać na własnej stronie lub przekazać do własnych systemów, także bez zarządzania zdalnego.

Wszystko na ten temat: webhook statusu — budowa komunikatu, sprawdzanie podpisu i gotowe przykłady w PHP i Node.js.