Edytor układów

Układ określa, jak wygląda gotowy obraz: ile jest na nim zdjęć, gdzie leżą, co stoi dookoła. Układy należą do wydarzenia.

Edytor otwiera się przez « Edytor układów » w menu albo przez symbol u góry w nagłówku panelu administracyjnego.

Budowa#

U góry znajduje się pasek nagłówka. Po lewej stoją „Wróć”, klawiatura ekranowa i menu układów, które pokazuje nazwę i rozmiar otwartego układu. W nim przełącza się między układami – każdy z małym podglądem –, a znajdują się tam „Nowy”, „Duplikuj”, „Eksportuj układ”, „Importuj układ” i „Usuń”. Pośrodku następują „Płótno”, „Wstaw” i „Miejsca na zdjęcia”, po prawej cofnij, ponów, skróty (?), „Podgląd”, „Wydruk próbny”, „Zresetuj” i „Zapisz”. Warstwy i właściwości stoją po prawej stronie płótna.

Więcej miejsca na płótno#

Menu po prawej można zwinąć przyciskiem ze strzałką przy jego krawędzi. Przydaje się to na tabletach i małych ekranach, gdy zaczyna się precyzyjne wyrównywanie, a płótno byłoby inaczej wyświetlane zbyt małe. Przy następnym otwarciu edytora jest znowu rozwinięte.

Na wąskich ekranach obszary są ułożone jeden pod drugim, a edytor wypełnia dokładnie wysokość ekranu: u góry pasek nagłówka, który w razie potrzeby łamie się na kilka wierszy, pod nim płótno, na dole menu. Menu zwija się w dół, a płótno powiększa się o zwolnione miejsce.

Płótno#

„Płótno” w pasku nagłówka otwiera rozmiar i tło układu. Rozmiar liczy się w pikselach gotowego obrazu; przy druku 300 dpi na 10 × 15 cm to 1800 × 1200. Przycisk ⇄ między szerokością a wysokością zamienia pion i poziom. Rozmiar potrzebny częściej można zapisać jako szablon — jest wtedy do wyboru we wszystkich układach.

Zakładanie układu#

1. W menu układów w pasku nagłówka kliknąć "Nowy" i wybrać format pasujący do formatu papieru (na przykład 6 × 4 albo pasek zdjęć). Okno pokazuje dostępne formaty jako kafelki z podglądem proporcji; własne wymiary wpisuje się poniżej. Nazwę i opis układu podaje się w tym samym kroku.
2. Wstawić symbole zastępcze przez "Wstaw" > "Miejsce na zdjęcie" i je rozmieścić. "Miejsca na zdjęcia" > "Układ miejsc" wstawia jednym krokiem typowe podziały od jednego do sześciu miejsc.
3. Przez "Wstaw" dodać grafiki i teksty — logo, datę, imiona, ramkę.
4. Ustalić kolejność przez warstwy: to, co ma leżeć nad zdjęciem, należy wyżej.
5. Zapisać, następnie sprawdzić w podglądzie.
6. W sekcji « Tryby zdjęć i przypisanie układów » dopuścić układ dla żądanego trybu.

Kilka elementów można zaznaczyć razem z wciśniętym klawiszem Ctrl i wyrównać. Od trzech elementów dwa przyciski pod wyrównywaniem rozmieszczają je równomiernie – na przykład rząd miejsc na zdjęcia lub logotypów.

Wybrany element pokazuje osiem uchwytów do zmiany rozmiaru i nad nim punkt do obracania — przy miejscach na zdjęcia tak samo jak przy tekstach, grafikach, kształtach i kodach QR. Cztery okrągłe uchwyty w narożnikach zmieniają szerokość i wysokość razem, cztery kwadratowe na środkach krawędzi tylko jedną stronę: boczne szerokość, górny i dolny wysokość. Przy miejscu na zdjęcie ze stałymi proporcjami obowiązują one tylko w narożnikach; uchwyt krawędziowy pozwala je świadomie opuścić. Przy tekście czcionka rośnie tylko w narożnikach — uchwyty boczne ustawiają szerokość, przy której tekst się łamie. Małe elementy zachowują tylko cztery narożniki, inaczej uchwyty leżałyby na sobie. Elementy niewybrane pozostają bez uchwytów, aby nie przechwytywały kliknięć innych.

W narożnikach obrazy, grafiki, kształty i kody QR zachowują proporcje; przeciąganie z wciśniętym klawiszem Shift zmienia je swobodnie. Uchwyty na środkach krawędzi nadal zmieniają tylko jeden bok.

Przy przesuwaniu pojedynczego elementu przyciąga się on do krawędzi i środków pozostałych elementów oraz do krawędzi i środka płótna; cienka linia pokazuje, do czego. Pole wyboru « Przyciągaj do innych elementów » pod przyciskami wyrównywania wyłącza to zachowanie, a przytrzymany klawisz Alt wstrzymuje je na czas jednego przeciągnięcia.

Klawisze strzałek przesuwają zaznaczony element o jeden piksel, z klawiszem Shift o dziesięć. Ctrl+C i Ctrl+V kopiują elementy, także do innego układu; Ctrl+D lub przycisk „Duplikuj” w sekcji elementu kładzie kopię z lekkim przesunięciem obok. Przycisk „?” w pasku nagłówka albo klawisz ? pokazuje wszystkie skróty i uchwyty.

Do precyzyjnej pracy widok można powiększyć: Ctrl+kółko myszy powiększa wokół kursora, Ctrl+plus i Ctrl+minus krokowo, podobnie jak przyciski w prawym dolnym rogu obszaru roboczego. Procent podaje rozmiar względem gotowego zdjęcia; kliknięcie w niego lub Ctrl+0 ponownie dopasowuje obszar. Po powiększeniu kółko myszy przewija widok, a przytrzymana spacja lub środkowy przycisk myszy pozwala go przesuwać.

Ramka zaznaczenia wybiera kilka elementów naraz: przeciągnięcie po pustym miejscu zaznacza każdy element, którego ramka dotknie. Z przytrzymanym klawiszem Ctrl dochodzą one do istniejącego zaznaczenia. Kliknięcie w puste miejsce usuwa zaznaczenie.

Na liście warstw uchwyt ⠿ po lewej stronie każdego wiersza przesuwa warstwę do przodu lub do tyłu przez przeciąganie – myszą i palcem. Linia pokazuje, gdzie trafi.

Kłódka na liście warstw chroni element przed przypadkowym przesunięciem – przydatne dla obrazu tła albo grafiki ramki, która przeszkadza przy pracy nad tekstami i miejscami na zdjęcia. Na płótnie zablokowanego elementu nie da się chwycić ani obrócić, a kliknięcie w niego trafia w element pod spodem. Wyrównywanie, klawisze strzałek i ramka zaznaczenia zostawiają go na miejscu. Przez listę warstw pozostaje do wybrania, a jego ustawienia można dalej zmieniać. Otwarta kłódka pojawia się tylko w wierszu pod kursorem i w wierszu zaznaczonym.

Obok tego można wyświetlić siatkę i niezależnie włączyć ją jako drugą pomoc przy przyciąganiu; skok i kolor są dowolne. Skok liczy się w pikselach płótna, nie ekranu. Jeśli element przyciąga się jednocześnie do innego elementu, wygrywa ten drugi — prawie zawsze o to właśnie chodziło.

Obrazy tła i ramki#

Tło lub ramka to element jak każdy inny: wstawia się go przez Wstaw > Obraz i przesuwa na właściwe miejsce na liście warstw. Pod miejscami na zdjęcia powstaje tło, nad nimi ramka. Układ może zawierać kilka obrazów, na przykład tło i ramkę razem.

Obraz co najmniej tak duży jak płótno wypełnia je przy wstawieniu w całości. Jeśli jest większy, edytor proponuje ustawienie płótna na rozmiar obrazu. Mniejsze obrazy stoją pośrodku w oryginalnym rozmiarze.

Miejsca na zdjęcia > Wykryj z grafiki ramki odczytuje przezroczyste wycięcia wybranej warstwy obrazu i tworzy tam miejsca na zdjęcia. Przydaje się przy gotowych ramkach z otworami na zdjęcia. Jeśli potem grafika ramki przeszkadza, pomaga kłódka na liście warstw.

Efekty#

Promień narożników, cień, cień/poświata wewnętrzna, ramka i poświata są dostępne dla elementów i dla miejsc na zdjęcie. W miejscu na zdjęcie efekt leży na wpasowanej fotografii. Okno otwiera się tak samo jak przy elemencie: podwójne kliknięcie w miejsce, podwójne kliknięcie na liście warstw albo ołówek na niej. W przypadku tekstu efekty znajdują się w sekcji „Tekst” na prawym pasku bocznym.

Pole „Zastosuj efekty do wszystkich miejsc na zdjęcia” w oknie miejsca na zdjęcie nadaje wszystkim miejscom te same efekty – przydatne przy paskach zdjęć i kolażach, w których każde zdjęcie ma mieć taką samą oprawę. Nazwa i pozycja zdjęcia pozostają dla każdego miejsca osobno, a jedno „Cofnij” wycofuje to dla wszystkich.

Krycie w tym samym oknie dotyczy całego elementu wraz z cieniem, ramką i poświatą – na przykład dla dyskretnego logo jako znaku wodnego. Cień ma dodatkowo własne krycie; czyni go delikatniejszym, nie rozjaśniając samego elementu.

Kierunek cienia ustawia pokrętło: linia wskazuje, gdzie pada cień. Przeciąganie ją obraca, klawisze strzałek obracają o jeden stopień, z klawiszem Shift o piętnaście. Obok stoją kąt i odległość jako liczby.

Promień narożników zaokrągla zdjęcia, obrazy, kody QR, prostokąty i teksty z tłem; cień, ramka i poświata podążają za zaokrągleniem. Bez promienia płótno pokazuje wszystko z ostrymi narożnikami, tak jak w gotowym obrazie.

Zamiast koloru ramka może mieć gradient („Wypełnienie”): złoty, srebrny, różowe złoto i brąz są dostępne jako szablony, do tego własny gradient z dwóch kolorów. Kierunek ustawia osobne pokrętło. Metaliczne gradienty wyglądają elegancko na jasnym i ciemnym tle i pasują do wesel i jubileuszy. Kształty mają te same gradienty w „Wypełnienie” w oknie kształtu.

Cień wewnętrzny pada od krawędzi do wnętrza elementu. Z ciemnym kolorem i odrobiną odległości zdjęcie lub tekst wygląda na wytłoczone; z jasnym kolorem i odległością 0 krawędź świeci do wewnątrz.

Widoczne na zdjęciu i wydruku#

Każdy element ma ustawienie "Widoczne w". Decyduje ono, czy element pojawia się wszędzie, tylko na wydruku czy tylko na zapisanym zdjęciu.

Elementy, które nie pojawiają się wszędzie, są na obszarze roboczym wyszarzone i oznaczone etykietą.

Drukowanie kodu QR pojedynczego zdjęcia#

Element QR zna trzy cele: album internetowy, własny adres i pojedyncze zdjęcie. Kod pojedynczego zdjęcia prowadzi dokładnie do tego ujęcia i zawsze znajduje się tylko na wydruku — na ekranie gość i tak otrzymuje kod, na papierze to jedyna droga.

Edycja tekstu#

Tekst pisze się bezpośrednio na obszarze roboczym. Wstaw > Tekst wstawia nowy tekst na środku; tekst zastępczy jest zaznaczony i znika przy pierwszym naciśnięciu klawisza. Dwukrotne kliknięcie istniejącego tekstu – na obszarze roboczym lub na liście warstw – otwiera go do edycji.

Podczas edycji nad tekstem stoi pasek z czcionką, rozmiarem, kolorem, pogrubieniem i kursywą, wyrównaniem oraz „Wstaw pole” dla danych dynamicznych. Każdą zmianę od razu widać na obszarze roboczym, a kursor i zaznaczenie w tekście pozostają na miejscu. „Więcej ustawień” przenosi do sekcji „Tekst” na prawym pasku bocznym. Są tam wszystkie ustawienia zaznaczonego tekstu, a także widoczność i efekty; każda zmiana działa od razu.

• Enter zaczyna nowy wiersz.
• Zielony znacznik, kliknięcie obok tekstu lub Ctrl+Enter zatwierdzają tekst.
• Krzyżyk lub Escape odrzucają zmiany. Dopiero co wstawiony tekst znika wtedy z powrotem.
• Pusty tekst zostaje usunięty przy zatwierdzeniu; „Cofnij” przywraca go.

Przy obróconym tekście pasek stoi poziomo nad nim, aby łatwo było w niego trafić.

Uchwytem ⠿ po lewej stronie pasek można przeciągnąć w inne miejsce, na przykład gdy coś zasłania. Zostaje tam także dla następnych tekstów; dwukrotne kliknięcie uchwytu ustawia go z powrotem przy tekście.

Odstęp między znakami i interlinia znajdują się w sekcji „Tekst” paska bocznego. Odstęp liczy się w tysięcznych rozmiaru czcionki, jak światło w programach graficznych: 0 to odstęp czcionki, 100 dodaje między dwoma znakami jedną dziesiątą rozmiaru czcionki, wartości ujemne zbliżają znaki. Szeroko rozstawione wielkie litery często wyglądają w nagłówkach elegancko. Interlinia liczy się w procentach; 100 % to dotychczasowy odstęp, więc istniejące układy pozostają bez zmian.

Tekst może otrzymać kolorowe tło („Tło” w sekcji „Tekst”). Jego ramka zachowuje wtedy narysowany rozmiar zamiast zmniejszać się do liter – przydatne dla wstęgi lub identyfikatora z imieniem.

Obrys („Obrys (px)” i „Kolor obrysu”) kładzie krawędź wokół liter. Utrzymuje jasny tekst czytelnym także na jasnych zdjęciach, na przykład białe litery z ciemnym obrysem nad miejscem na zdjęcie. W „Wypełnienie” napis może mieć gradient zamiast koloru, z tymi samymi szablonami co ramka – złoty dla „Mr & Mrs”, srebrny dla jubileuszu.

Teksty dynamiczne#

Tekst może przejmować dane wydarzenia, zamiast być wpisany na stałe. Jeden układ wystarcza wtedy na wiele okazji: zduplikowane wydarzenie nosi własną nazwę i własną datę, a układu nikt nie musi zmieniać.

W sekcji „Tekst” paska bocznego pod polem tekstu znajdują się przyciski dla dostępnych danych; podczas edycji na obszarze roboczym wymienia je „Wstaw pole”. Kliknięcie wstawia odpowiedni skrót w miejscu kursora. Tekst stały i skróty można mieszać, na przykład „Ślub {eventname}" albo „{eventname} dnia {datumstart}".

Dane są wstawiane dopiero przy tworzeniu obrazu — w zapisanym zdjęciu, na wydruku, w kafelku podglądu oraz w podglądzie na żywo na ekranie zdjęć. W samym układzie zawsze zostaje skrót. Zmiana nazwy wydarzenia działa więc od następnego zdjęcia; układów nie trzeba aktualizować.

Na obszarze roboczym taki element pokazuje wartość wczytanego wydarzenia i ma przerywaną ramkę. Błędnie zapisany skrót sekcja „Tekst” zgłasza, zanim trafi on na wydruk.

Jeśli dana jest pusta — na przykład notatka wydarzenia bez notatki — tekst zostaje pominięty. Gdy pole okaże się całkiem puste, element nie jest rysowany. Prawdziwy nawias klamrowy zapisuje się podwójnie: {{ i }}.

Czcionki#

Teksty korzystają z zainstalowanych czcionek. Gdy którejś brakuje, edytor zgłasza to wyraźnie — inaczej wydrukowany obraz wyglądałby inaczej niż podgląd.

Tekst można też pogrubić i ustawić kursywą. Jeśli czcionka nie ma do tego własnego kroju, jest on naśladowany; z prawdziwym krojem tekst wygląda zwykle spokojniej.

Lista czcionek pokazuje obok każdej nazwy przykładowy tekst w danej czcionce. Czcionkę rozpoznawaną tylko po wyglądzie można w ten sposób odnaleźć, przewijając listę; pole wyszukiwania nad listą zawęża nazwy.

Czcionki należą do wydarzenia i są przekazywane razem z presetem albo pakietem wydarzenia.

Import i eksport#

• Eksportuj układ w menu układów w pasku nagłówka zapisuje plik ZIP z układem i jego grafikami.
• Importuj układ wczytuje go z powrotem — także na innej budce.
• Dodatkowo da się importować bezpośrednio wzorce w formacie dslrBooth i LumaBooth, takie jak te dostępne u dostawców wzorców.
• Wartości kolorów z dslrBooth lub LumaBooth można wpisać w pole tekstowe obok każdego pola koloru. Oba programy zapisują kolory ośmiocyfrowo, np. "#FFE9E8E4" – dwie pierwsze cyfry to krycie. Pole rozumie ten zapis; przy wpisywaniu tylko sześciu cyfr trzeba wziąć ostatnie sześć.
• Ramki i cienie miejsc na zdjęcia są przejmowane przy imporcie, podobnie jak ramki wokół grafik. Wzorzec zaimportowany wcześniej pokazuje je dopiero po ponownym imporcie.
• Kody QR oraz elementy "Data" i "Data i godzina" również są przejmowane, te ostatnie jako teksty dynamiczne. Odpowiedzi z ankiety, podpis, numer sesji i nazwa pliku tu nie istnieją; po imporcie edytor podaje, czego brakuje.
• Kształty – prostokąt, elipsa, linia i gwiazda – są przejmowane wraz z wypełnieniem, obrysem i cieniem.